پزشکی ورزشی ، سلامت و تناسب اندام ، تغذیه و رژیم غذایی، کنترل وزن
آسیبهای ورزشی, پیشگیری و درمان

آسیب ورزشی و پیشگیری از آن از مقولات مهم طب ورزش می باشد.آسیب های ورزشی خوشبختانه اغلب  بطور موثر درمان می شوند و اغلب افرادی که دچار صدمه دیدگی ورزشی می شوند به نحو رضایتبخشی دوباره به ورزش باز می گردند. از سویی بسیاری از صدمات ورزشی و عوارض ناشی از آن را می توان پیشگیری نمود

بطور کلی صدمات ورزشی یا بصورت حاد ایجاد می شوند و یا مزمن هستند.
آسیبهای ورزشی حاد:
مثل پیچ خوردگی ها,دررفتگی ها,کبودی ها,خراشیدگی ها, کشیدگی عضلات , رباطها , شکستگی ها , آسیب مغزی , کمر درد حاد , زانو درد حاد و سر درد معمولاً به دنبال ضربه و تروما رخ می دهند.شایعترین آسیب و صدمه ورزشی حاد را کبودی ها و خراشیدگی ها تشکیل می دهند.آسیب و درد مچ پا را شایع ترین آسیبهای ورزشی اسکلتی عضلانی محسوب می کنند و شایع ترین آسیب مچ پا هم پیچ خوردگی مچ پا می باشد که سبب درد پا می شود. 
علائم و نشانه های آسیبهای ورزشی حاد عبارتند از:
1- درد شدید و ناگهانی
2- تورم
3- عدم توانایی در تحمل وزن بدن روی اندام تحتانی
4- حساسیت در لمس ناحیه
5- عدم توانایی در حرکت مفصل در تمام دامنه حرکتی آن
6- ضعف شدید اندام
7- در رفتگی یا شکستگی قابل مشاهده
آسیبهای ورزشی مزمن:
معمولاً‌ ناشی از فعالیت بیش از حد و اعمال نیرو بر روی یک بخش خاص از بدن در هنگام ورزش رخ می دهد.
علایم و  نشانه های آسیبهای ورزشی مزمن عبارتند از :
1- دردی که با انجام حرکات ورزشی تشدید و با استراحت بهبود می یابد.
2- درد از نوع گنگ و مبهم است.
3- تورم
انواع شایع آسیبهای ورزشی
1- کشیدگی و پارگی های عضلات و رباطها

Sprain به کشیدگی رباطها ( که استخوانها را به هم ارتباط می دهند ) اطلاق می گردد. علل ایجاد کشیدگی رباطها عمدتاً‌ ضربات هستند که سبب جابجایی استخوانها از هم در محل مفصل و کشیدگی رباط یا پارگی آنها می شوند. این کشیدگی ها 3 درجه دارند که درجه 1 آن کشیدگی خفیف و درجه 3 آن پارگی کامل رباط است. نواحی از بدن که بیشتر در معرض این آسیب قرار دارند عبارتند از مچ پا, زانو و مچ دست است.مثلا کشیدگی رباط های عضلات جمع کننده انگشتان در محل مچ دست از علل شایع درد دست در ورزشکاران است. علائم ایجاد sprain شامل درجات مختلفی از حساسیت در لمس محل, درد, التهاب , تورم و عدم توانایی در حرکت عضو یا مفصل و یا شلی مفصل و ناپایداری آن است

Strain به آسیب و کشیدگی واحد عضله – تاندون گفته می شود که اغلب در اثر مقاومت در برابر فشارهای کششی در اثر انقباض شدید عضلانی در ورزش های غیر تماسی ایجاد می گردد. کشش بیش از حد سبب پارگی جزئی در واحد عضله – تاندون میشود . علائم و نشانه های آن شامل درد, اسپاسم عضله و فقدان قدرت عضله, در درجات شدید پارگی عضله.
2- آسیب های زانو :
بخاطر ساختمان پیچیده و متراکم و نیز تحمل وزن بدن مفصل زانو شایعترین مفصلی است که دچار صدمه ورزشی می شود. هر ساله حدود 55 میلیون نفر در آمریکا بخاطر مشکلات زانو معاینه می شوند.
آسیب های زانو می تواند خفیف یا شدید باشد از آسیب های خفیف می توان به زانوی دوندگان ( درد و حساسیت در لمس جلوی و پائین زانو ) و التهاب تاندون ها و رباط های زانو نام برد.
آسیبهای شدید زانو شامل آسیب های استخوانی و غضروفی ( غضروف مفصلی و مینسک ها ) و آسیب های شدید و پارگی های رباطهای زانو ( رباط های صلیبی قدامی و خلفی و رباط های جانبی خارجی و جانبی داخلی ) می باشد.
آسیب دیدگی و صدمات زانو عمدتاً بدنبال چرخش زانو رخ می دهد اما می تواند بواسطه اصابت ضربات, افتادن روی پاها از ارتفاع , پریدن نادرست و دویدن های طولانی  و گرم کردن نامناسب روی  دهد.
3- درد ساق بدنبال ورزش ( shin splint ) :
درد ساق در هنگام ورزش مسئله شایعی است. درد معمولاً‌ در جلوی قسمت تحتانی ساق پا و نزدیک مچ و یا در سمت داخلی ساق رخ می دهد. این عارضه در دوندگان مشاهده میشود ومعمولا ناشی از شکستگی های استرسی یا خونرسانی ناکافی است. ریسک فاکتورهای این عارضه عبارتند از :
- تمرین بیش از حد
- روش دویدن نادرست
- تمرین های کششی نادرست
- گرم کردن ناکافی
- دویدن یا پریدن بر روی سطح سخت
- کفش نا مناسب ورزشی
4- آسیب های تاندون آشیل:
آشیل تاندون عضله پشت ساقی است و در پشت مچ پا قرار دارد و مچ پا را به عقب می کشد و بطور شایعی دچار آسیبهای ورزشی می شود. طی روند پیری و نیز طی تمرین بیش از اندازه در ورزش این تاندون می تواند دچار التهاب شود. این امر تاندون را مستعد آسیب و پارگی در اثر اصابت ضربه می کند, از سویی بعلت درد ناشی از التهاب فرد از آن پا کمتر استفاده نموده و دچار تحلیل عضلانی و استعداد به صدمات ورزشی دیگر از ناحیه پا می شود.
عمدتاً آسیبهای ورزشی تاندون آشیل در افراد میانسال و مسنی که بصورت گاهگاه ورزش می کنند رخ می دهد. اغلب در اثر افزایش ناگهانی شتاب حرکت دویدن و نیز در هنگام حرکات پرشی فرد دچار آسیب می گردد.
5- شکستگی ها : در ورزش دو نوع شکستگی داریم :

a- شکستگی حاد
b- شکستگی مزمن ( stress fracture )
شکستگی حاد :
ناشی از اعمال ضربه مستقیم به استخوان است. می تواند از نوع ساده ( شکستگی ساده استخوان با کمترین آسیب به بافت نرم اطراف ) و یا ترکیبی ( بیرون زدگی استخوان شکسته از سطح پوست ) باشد. اغلب شکستگی های حاد اورژانس بحساب می آیند و باید به سرعت درمان شوند بخصوص نوع ترکیبی که در معرض عفونت زخم قرار دارد.
شکستگی مزمن ( stress fracture ) :
عمدتاً‌ در پا و ساق و بخصوص در ورزش هایی که تماس تکرار شونده با سطح زمین وجود دارد دیده می شود در ژیمناستیک, ورزشهای رزمی, دو میدانی شایعتر است. اصولاً در این نوع شکستگی واضح استخوانی نمی بینیم بلکه شکستگی ها ریز و کوچک بوده و خود را با درد استخوان در هنگام اعمال نیرو روی استخوان نشان می دهد. البته گاهی هم تورم و حساسیت در لمس محل داریم.
6- در رفتگی ها :
جابجا شدن استخوان های دو طرف مفصل را نسبت به هم گویند. در رفتگی ها عمدتاً در ورزش های تماسی ( فوتبال , بسکتبال و ... ) و نیز ورزش هایی که در آنها کشش های شدید به اندام وارد می شود رخ می دهد. به ترتیب شیوع مفصلهای شایع عبارتند از : شانه , آرنج, مچ دست.

برخورد درمانی با آسیبهای ورزشی:

اول اینکه هرگز زمانی که در هنگام ورزش دچار درد شدیم سعی نکنیم به حرکات و تمرین ادامه دهیم لذا اولین گام توIce Massageقف فعالیت ورزشی است.

*صدمات و جراحات ورزشی نیازمند اقدام پزشکی:
a . آسیب هایی که سبب درد شدید و تورم و یا بی حسی در اندام شوند.
b. عدم توانایی در تحمل وزن بدن برروی اندام آسیب دیده
c. جراحات و صدماتی که ناشی از یک آسیب قدیمی اند و اکنون در آنها دچار درد شدید ـ تورم و یا ناپایداری مفصلی ( اگر آسیب قدیمی در مفصل باشد ) شده ایم. 
*صدماتی که در موارد فوق نگنجیدند را می توان در منزل یا در محیط ورزش درمان نمود :

جهت تسریع بهبودی باید 4 اقدام بعد از آسیب دیدگی ورزشی تا حداقل 48 ساعت بعد انجام گیرد.
1- استراحت : توقف فعالیت ورزشی و استراحت دادن به ناحیه صدمه دیده اولین قدم است. چنانچه ناحیه صدمه دیده مثلاً‌ در پا است بخاطر نیاز به انجام فعالیتهای روزانه می توان از عصا استفاده نمود تا به عضو صدمه دیده فعالیتی وارد نشود.
2- درمان با یخ: برای انجام یخ درمانی باید کیسه حاوی یخ را به مدت 20 دقیقه برروی محل آسیب قرار دهیم و این کار را 8-4 بار در روز انجام می دهیم. توجه شود که زمان فوق نباید بیش از 20 دقیقه باشد. سرما درمانی سبب کاهش التهاب و تورم و درد می گردد.
3- فشار موضعی محل آسیب : با بانداژ کردن محل آسیب می توان از میزان تورم و التهاب کاست و روند بهبودی را تسریع نمود.
4- بالا نگه داشتن محل آسیب : در صورت آسیب دیدگی زانو, آرنج, اندام فوقانی و تحتانی می توان آنها را بالاتر از سطح قلب قرار داد. این امر به کاهش آزاد سازی فاکتورهای التهابی می انجامد و روند بهبودی را شدت می بخشد.

درمان های اختصاصی :
در بالا اشاره شد که برای تمامی آسیبهای ورزشی می توان با استفاده از 4 مورد استراحت دادن, بالا نگه داشتن سرما درمانی و فشار موضعی درد و تورم را کاهش و روند بهبودی را تسریع نمود. اما درمانها و روشهای خاصی هم برای درمان آسیب های ورزشی وجود دارد که در زیر به اختصار در مورد آنها توضیح می دهیم:

1) داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی ( NSAIDS ) :  اولین مرحله از ترمیم آسیب همان ایجاد التهاب در محل آسیب است. در واقع بوجود آوردن گرمی , تورم و حساسیت در لمس که نشانه های التهاب هستند اولین مرحله از ترمیم آسیب دیدگی است. اما التهاب شدید می تواند مضر باشد لذا برای کاهش آن اقدام می کنند. پزشکان از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن, ناپروکس و آسپرین برای این منظور استفاده می کنند. این داروها هم درد و هم التهاب را کاهش می دهند. داروی استامینوفن هم جزو این گروه است اما فقط ضد درد است و ضد التهاب نیست.
2) جراحی : در برخی موارد جراحی جهت ترمیم بافت همبند ( عصب ـ عروق ) و نیز شکستگی های ترکیبی لازم است. البته طیف وسیعی از آسیبهای ورزشی نیازی به جراحی ندارند.
3) درمانهای بازتوانی : بازتوانی به برنامه ای چند مرحله ای برای بازیابی توان و انعطاف عضو صدمه دیده به ما قبل آسیب دیدگی است. در اغلب آسیب ها باید هر چه سریعتر حرکات شروع شوند ( بعد از رفع درد ) این شروع زودرس فعالیت می تواند به بهبودی کمک شایانی کند باید در دامنه حرکتی مفصل انجام داد پس از اینکه در تمام دامنه حرکت قادر به حرکت شدیم باید شروع به انجام حرکات کششی نمائیم و بعد به حرکات قدرتی برای تقویت عضلات بپردازیم. توجه داشته باشیم حرکات را تا جایی ادامه بدهیم که درد نداشته باشیم به عنوان مثال چنانچه در دامنه حرکتی مفصلی در جایی درد گرفت تا آنجا که درد نیاید مفصل را حرکت می دهیم. یک برنامه بازتوانی کامل باید شامل ورزشهایی برای افزایش انعطاف پذیری, قدرت و حس عمقی باشد.
4) تحریک الکتریکی : تحریک الکتریکی  مداوم سبب بهبود درد یا جلوگیری از انتقال پیام درد از اعصاب به مغز می شود. از سویی دیده شده که سبب کاهش تورم و حفظ قدرت عضلانی و جلوگیری از تحلیل عضله می گردد.
5) سرما درمانی : با کاهش خونرسانی به عضو صدمه دیده سبب کاهش التهاب و درد می گردد. عمدتاً در 48 ساعت اول کاربرد دارد.
6) گرما درمانی : با افزایش خون رسانی سبب تسریع روند بهبودی و کاهش درد می شود اما در 48 ساعت اول نباید استفاده شود. عمدتاً در 48 ساعت اول سرما درمانی و بعد از آن گرما درمانی می کنیم.
7) اولتراسوند: امواج پرفرکانس اولتراسوند سبب ایجاد گرمای عمقی در بافت آسیب دیده می شود و روند بهبودی آسیب ورزشی را تسریع می کند.
8) ماساژ درمانی :   با افزایش جریان خون عضو بهبود را تسریع می کند. در فاز حاد نباید انجام گیرد.

جلوگیری از آسیبها و صدمات ورزشی :
در اطفال و نوجوانان :
• گرم کردن کافی قبل از انجام حرکات ورزشی حتی حرکات مداوم ورزشی.
• عدم وادار کردن اطفال به تمرین بیش از حد
• عدم انجام حرکات ورزشی که در آنها زانوها به طرفین بیش از حد کشیده شوند مثلاً از آنها بخواهیم که زانوهای خود را زیاد از هم باز یا بسته کنند در حالیکه پاهای آنها روی زمین است.
• انجام حرکات کششی برای گرم کردن بخصوص برروی تاندون آشیل‏, عضلات پشت ران و عضله چهار سر جلوی ران.
• انجام حرکات برای سرد کردن بدن بعد از انجام فعالیت مثل راه رفتن بعد از انجام دو میدانی و عدم قطع ناگهانی فعالیت.
• استفاده از کفشهای مناسب ورزشی.
• استفاده از وسایل محافظتی مثل مچ بند, ساق بند و زانو بند.
• استفاده از نرم ترن سطح برای ورزش: تا حد امکان از دویدن و یا تمرین بر روی سطوح سخت مثل آسفالت پرهیز گردد.
• هنگامی که زانو در حالت غیر دینامیک خم است زاویه خم شدگی آن بیش از 90 درجه نباشد.

در بالغین :
• هرگز ناگهانی و متناوب ورزش نکنید مثلاً در یک روز در هفته و آنهم شدید. سعی کنید بطور پیوسته و مداوم تمرین کنید. اغلب آسیب ها مثل آسیب تاندون آشیل که بسیار شایع است در افرادی که ناپیوسته تمرین می کنند رخ می دهد.
• اصول ورزشی را که انجام می دهید بخوبی یاد بگیرید انجام صحیح حرکات مهمترین روش برای جلوگیری از آسیب ورزشی است.
• هرگز بیش از حد توان فشار نیاورید.
• هرگز بیش از اندازه تمرین نکنید.
• محدودیت بدن خود را بشناسید هرگز توانایی های شما در صورتی که میانسال هستید مثل دوران جوانیتان نیست . فعالیتهای خود را متناسب با سن و وضعیت بدنی طراحی کنید.
• بر شدت تمرین خود آهسته آهسته بیفزایید.
• تمرکز خود را بر بهبود وضعیت قلبی- عروقی,انعطاف پذیری و افزایش قدرت همزمان بگذارید. توجه به یک بعد مثلاً افزایش قدرت از کارایی شما می کاهد و شما را مستعد آسیب می کند.
• حتماً‌ قبل از انجام ورزش حداقل 15 دقیقه حرکات کششی انجام دهید.
• حتما بعد از انجام ورزش به آرامی خود را سرد کنید و یکباره از فعالیت دست نکشید.

در زمینه آسیب های ورزش بانوان :
برای جلوگیری از آسیب های ورزشی زنان تاکید بر روی افزایش قدرت عضلانی اولین توصیه است که باید به آن توجه گردد. خانمها باید از ورزش بیش از حد مثل انجام ورزشهای شدید هوازی جهت کاهش وزن پرهیز کنند چرا که این ورزش شدید می تواند به اختلال سیکل ماهانه و یا قطع آن منجر گردد. چنانچه میزان چربی بدن زنان کمتر از 25% کل وزن بدن باشد در آنها قطع سیکل ماهانه رخ می دهد لذا ورزش متناسب توصیه می گردد.
سایر توصیه ها برای جلوگیری از آسیب ورزشی بانوان مثل ورزشکاران بالغ است که اشاره شد.

منبع : رادیولوژی و طب ورزشی

با تشکر از دوست خوب وعزیزم: دکتر دانیال شریفی رضوی

 مقالات مرتبط :

              مبانی فیزیوتراپی و توانبخشی در آسیب های ورزش کاران

              آشنایی با صدمات ورزش شنا و توان بخشی آنها

              اورژانس و کمکهای اولیه در صدمات ورزشی

              درد مچ و ورزش های آن

              آشنائی با بانداژ و Taping درآسیب های ورزشی

              چه چیزی باعث درد عضلات می شود

             تاثیر حرکات ورزشی در درمان دردهای ناحیه کمر

 

نظرات شما عزیزان ()        link        ۱٥ دی ۱۳۸٦ - دکتر مصطفی عظیمی

روان‌شناسی ورزشی

 ضرورت روانشناسی ورزشی

آیا می دانید علت اینکه وزنه برداری در رده تیم ملی اعزامی به المپیک وقتی روی صحنه می رود فراموش می کند به دستان خود گچ مخصوص بزند چیست ؟

آیا می دانید علت اینکه تکواندو کاری در رده تیم ملی اعزامی به المپیک وقتی روی تشک مسابقه می رود فراموش می کند کلاه مخصوص خود را بر سر گذارد چیست ؟

آیا می دانید علت اینکه دوچرخه سواری در رده تیم ملی اعزامی به مسابقات آسیایی وقتی در ابتدا خط استارت قرار می گیرد چنان پاهایش می لرزد که نمی تواند روی پنجه رکاب دوچرخه نیرو وارد کند و از مسابقه باز می ماند چیست ؟

مسلماً پاسخ شما شامل توضیح مسائل فنی این رشته های ورزشی نیست و بر روی کلمه اضطراب متفق القول هستید .

اضطراب یکی از مهمترین مسئله هایی است که انسان با آن دست به گریبان است. بخصوص زمانی که پای رقابت در میان باشد. در اکثر کتابها و مقالات بیشتر به مسائل تخصصی رشته های ورزشی توجه شده است .

اما آیا می دانید طبق تحقیقات به عمل آمده بسیاری از عدم موفقیت های ورزشی ریشه در علل روانی دارد .

از آن رو تصمیم گرفتیم تا با طرح سلسله مقالات روانشناسی و آموزشی اضطراب، نقش کوچکی در موفقیت های آتی ورزشکاران شطرنج باز ایران عزیزمان داشته باشیم .

روان‌شناسی ورزش چیست؟  
روان‌شناسی در ورزش، محدوده‌ای از موضوعات شامل «انگیزه  پایداری و موفقیت، ملاحظات روان‌شناختی در صدمات ورزشی و توان‌بخشی، روش‌های مشاوره با ورزشکاران، ارزیابی استعدادها، پیگیری تمرینات، خودباوری برای موفقیت، مهارت ورزشی، ورزش جوانان و روش‌های بالا بردن کارایی و خود تنظیمی» را در بر می‌گیرد.
هر چند غالبا برداشت عمومی چنین است که روان‌شناسی ورزش تنها مربوط به ورزشکاران حرفه‌ای است اما این حوزه  تخصصی دربرگیرنده  محدوده  وسیعی از موضوعات علمی، کلینیکی و کاربردی مربوط به ورزش و تمرینات است. دو زمینه  اصلی در روان‌شناسی ورزش وجود دارد: یکی کاربرد روان‌شناسی در بالا بردن انگیزه و کارآیی و دیگری تاثیر ورزش در بهبود سلامت روانی و عمومی.

آمادگی روانی چیست؟

همه ما با مراجعه به حافظه خود می توانیم. لحظاتی را در مسابقات ورزشی به خاطر آوریم که تیم یا ورزشکاری با وجود آمادگی کامل جسمانی و فنی، به دلیل شرایط نامناسب روانی از ارائه بهترین عملکرد خود ناتوان مانده است .

ضعف آمادگی روانی در ورزشکاری که آمادگی جسمانی مطلوب دارد، به مثابه اتومبیل آماده و پر سرعتی است که راننده ای ناشی و نا آماده در آن نشسته باشد .

هر قدر هم که جسم آماده و ورزیده باشد، اگر ذهنی که آن را هدایت می کند فاقد ورزیدگی و آمادگی باشد جسم به درستی هدایت نخواهد شد .

احتمالاً در 30 سال پیش، واژه آمادگی جسمانی برای مربیان و ورزشکاران قدری نامفهوم بوده است، اما امروزه در پاسخ به مفهوم آمادگی جسمانی، بی درنگ عوامل متشکله آمادگی جسمانی مانند : قدرت، استقامت و ... به ذهن خطور می کند. همانطور که آمادگی جسمانی مستلزم صرف زمان کافی برای تمرین و تقویت عوامل آن است، آمادگی روانی نیز از عواملی همچون مهارت در توجه، مهارت در کنترل اضطراب و استرس، حفظ انگیزش، حفظ و افزایش اعتماد به نفس و ... تشکیل می شود. رسیدن به آمادگی روانی نیز به مرور و با صرف زمان و امکان پذیر می شود و مستلزم اینست که مدیران و مربیان آگاه چنین فرصتی را برای ورزشکاران فراهم آورند .

ضرورت آمادگی روانی

بسکتبالیستی که در تمرین همه پرتاب های پنالتی را تبدیل به گل می کند، چه می شود که در مسابقه از به ثمر رساندن یک پنالتی ناتوان می ماند؟ آیا وضعیت او با تمرین جسمانی و مهارتی بیشتر، بهتر خواهد شد؟ بعید به نظر می رسد، زیرا او مهارت لازم را دارد و این را در تمرین نشان می دهد، ممکن است مشکل او ناتوانی در حفظ توجه و کنترل اضطراب ناشی از هیجان مسابقه باشد. این مسئله با هدایت وی به سمت تمرینات توجه و تمرکز و یا مهارت کنترل اضطراب قابل حل است و گرنه انجام تمرینات جسمانی بیشتر، مشکل او را حل نخواهد کرد .

امروزه، قهرمانان سطوح عالی و المپیک بخشی از زمان تمرینات خود را صرف تمرینات آمادگی روانی می کنند. در بسیاری از رشته های ورزشی، تا 10 نفر اول مسابقات جهانی، به لحاظ فنی و جسمانی در یک سطح اند و آنچه نفرات برتر را متمایز می سازد، آمادگی روانی آنهاست (تفاوتی که ایجاد تفاوت می کند) . در دنیای امروز رقابت دیگر فقط بر سر تکنیک برتر نیست، ورزشکاری پیروز است که از آمادگی روانی بالاتری برخوردار باشد .

روان‌شناس ورزش چه کاری انجام می‌دهد؟
روان‌شناس ورزش، روان‌شناسی است که در حوزه‌های زیر تخصص دارد:

  • بهبود کارآیی از طریق به‌کارگیری مهارت‌های روان‌شناسی
  • موضوعات مربوط به سلامت روانی ورزشکاران
  • همکاری با سازمان‌ها و نهادهای متولی ورزش
  • عوامل رشدی و اجتماعی مؤثر بر مشارکت ورزشی

با وجودی که روان‌شناسی ورزش یکی از رشته‌های روان‌شناسی محسوب می‌گردد اما معمولا دوره‌های آموزشی آن در دانشکده‌های تربیت‌بدنی و ورزش ارائه می‌شود نه در دانشکده‌های روان‌شناسی. البته در اکثر دانشکده‌های روان‌شناسی، درسی با عنوان روان‌شناسی ورزش ارائه می‌شود.

 این حرفه برای چه کسانی مناسب است؟
هر فرد تنها بر اساس تناسب با نیازها، علائق، استعداد و اهدافش می‌تواند در مورد یک حرفه تصمیم بگیرد. اگر کسی به ورزش یا تمرینات ورزشی علاقه‌مند نباشد احتمالا این حرفه مناسب او نیست. اما اگر فردی از کمک به دیگران برای رسیدن به حداکثر توانائیشان، حل مسائل پیچیده و کار کردن در قالب یک تیم لذت می‌برد احتمالا روان‌شناسی ورزش می‌تواند شغل مناسبی برای او باشد.

 مزایا و معایب این حرفه
روان‌شناسی ورزش نیز مثل تمامی حرفه‌ها دارای مزایا و معایب خاص خود است. از جمله مزایای آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کار به صورت مشارکتی و تیمی
  • فرصت‌های تخصصی گسترده و متنوع (مثل آموزش، ورزش جوانان، آموزش ورزشکاران حرفه‌ای)

به‌عنوان معایب این حرفه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: 

  • تاکید بر کار گروهی برای افرادی که دارای ذهن مستقلی هستند می‌تواند مشکل باشد 
  • نیار به آموزش، تمرین و تجربه ی زیاد

 

نظرات شما عزیزان ()        link        ۱۱ دی ۱۳۸٦ - دکتر مصطفی عظیمی

تغذیه ی بانوان ورزشکار

نیازهای پروتئینی در ورزشکاران بیش از سایر افراد است، که البته تامین این نیازپروتئینی در افرادی با رژیم های عادی،( یعنی افرادی که از گوشت و منابع حیوانی استفاده می نمایند) راحت تر از گیاهخواران می باشد. استفاده از منابع حیوانی و گوشت می تواند تمام اسیدهای آمینه ی ضروری و پروتئین با ارزش بیولوژیکی بالا را در اختیار بدن قرار دهد.

منابع گیاهی پروتئین اغلب ارزش بیولوژیکی پایینی دارند. برخی از گیاهخواران به جهت استفاده از شیر کم چرب و مشتقات آن، قادرند نیازهای پروتئینی خود را از این طریق بر طرف نمایند.

در ورزشکاران گیاهخواراغلب منابع پروتئین شامل: حبوبات، دانه ها ی روغنی، 

سویا غلات سبوس دار، تخم مرغ ،شیر و مشتقات آن می باشد.

ویتامین ها

غلات، دانه های روغنی، 

میوه ها ، سبزیجات  ،حبوبات، محتوی ویتامین های گروه B (غیر از B12) ،  ویتامینC و فولات  که برای ورزشکاران ضروری هستند، می باشند. متاسفانه  ویتامین B12 در محصولات گیاهی یافت نمی شود و منبع اصلی این ویتامین غذاهای با منشاء حیوانی و گوشت می باشد. . برخی از گیاهخواران ازطریق شیرو مشتقات آن و نیز تخم مرغ مقدار ویتامین B12 مورد نیاز خود را تامین می نمایند.

مواد معدنی

استفاده از مقادیر زیاد فیتات و اگزالات (غلات با فیبر بالا، سبزی جات برگ سبز و...) می تواند باعث کاهش میزان برخی از مواد معدنی در بدن شود.

استفاده ی زیاد از آهن غیر هم ،(آهنی که در منابع گیاهی یافت میشود) فیبر های غذایی و اسید فیتیک می تواند جذب روی را کاهش دهد.

 

روی ماده ای است معدنی، که اغلب در رژیم ورزشکاران زن مطرح است و کمبود آن معمولاً در زنان ورزشکار مشاهده می شود. از منابع غنی روی می توان به گوشت، حبوبات، محصولات دریایی، غلات سبوس دار و دانه های روغنی اشاره کرد.

استفاده ی زیاد از آهن غیر هم ،(آهنی که در منابع گیاهی یافت میشود) فیبر های غذایی و اسید فیتیک می تواند جذب روی را کاهش دهد.

ورزشکاران زن گیاهخوار باید به دریافت موارد زیر دقت بیشتری نمایند:

* انرژی

* پروتئین

* ویتامین B12

* آهن

* کلسیم 

* روی

برای اولین بار در سال 1992 کالج پزشکی ورزش آمریکا برای ورزشکاران زن یک مثلثی با 3 بخش پوکی استخوان، آمنوره و مشکلات غذا خوردن مطرح کرده است.

مطالعات انجام گرفته نشان می دهد که، این مشکلات فقط در ورزشکاران حرفه ای مشاهده نمی شود، بلکه در دختران جوانی که ورزش و نرمش می کنند هم مشاهده می گردد.

در زیر به بیان این مشکلات می پردازیم:

1) مشکلات غذا خوردن:

که نتیجه ی آن کاهش وزن می باشد.

2) آمنوره:

شروع نشدن قاعدگی منظم تا سن 16 سالگی در افرادی که حامله نمی باشند را آمنوه گویند. قاعدگی وابسته به تعادل هورمونی مرکبی در بدن می باشد. رژیم های شدید و غیر علمی ورزش های شدید و طاقت فرسا باعث برهم خوردن تعادل هورمونی زنان شده و می تواند باعث برهم خوردن سیکل قاعدگی شود. در آمنوره مقدار استروژن کاهش می یابد.

در ورزشکاران زن به دلیل ورزش های شدید آمنوره مشاهده می شود. و دلایل آن عبارتند از کاهش استروژن در بدن، ترکیب بدن، تغذیه ی نامناسب، نوع و شدت ورزش، شروع ورزش به صورت سریع، شدید و سنگین، استرس.

3) پوکی استخوان:

استروژن برای ساخته شدن استخوان لازم است. کاهش استروژن و استفاده ی کم از منابع کلسیم به جهت کم خوری با هدف کاهش وزن می تواند باعث ضعیف شدن استخوان شود.

مطالعات انجام گرفته نشان می دهد که، این مشکلات فقط در ورزشکاران حرفه ای مشاهده نمی شود، بلکه در دختران جوانی که ورزش و نرمش می کنند هم مشاهده می گردد. در مقابله با این مشکلات بهترین و راحت ترین راه، تغذیه صحیح و علمی می باشد که در این صورت مشکلات غذاخوردن،آمنوره و 

پوکی استخوان نیز خود به خود حل خواهند شد.

رعایت نکات تغذیه ای زیر برای حل مشکلات فوق سودمند است:

* استفاده از 6 تا واحد 11 گروه نان و غلات

* 3 تا 5 واحد سبزی

* 2 تا 4 واحد میوه

* 2 تا 3 واحد گوشت

* 2 تا 3 واحد شیر و مشتقات آن

* روغن ها و شیرینی جات به مقدار کم

جانشین های غذایی از مواد غذایی فوق عبارتند از:

* 1 واحد گروه نان و غلات = یک سوم لیوان برنج پخته یا نصف لیوان ماکارونی،یا 30 گرم نان

* 1 واحد سبزی جات = یک لیوان سبزی خام یا نصف لیوان سبزی پخته یا آب سبزی

* 1 واحد میوه جات = نصف لیوان میوه ی تازه یا آب میوه،  یایک چهارم لیوان میوه ی خشک شده

* 1 واحد گوشت = 30 گرم از انواع گوشت کم چرب، مرغ، ماهی  و ...

* 1 واحد شیر و مشتقات آن = یک لیوان شیر، یا یک لیوان ماست و ...

منبع: ماهنامه تغذیه و سلامتی شماره 26(تبیان)

مقالات مرتبط :

رژیم غذایی و تغذیه در ورزش

تنوع نيازهای تغذيه ای ورزش کاران

مطالب بیشتر در ضمینه تغذیه ورژیم غذایی در ورزش :

http://sportsmedicine.blogsky.com

نظرات شما عزیزان ()        link        ۱٠ دی ۱۳۸٦ - دکتر مصطفی عظیمی

تنوع نیازهای تغذیه ای ورزش کاران

در ادامه مقاله رژیم غذایی و تغذیه در ورزش به انواع نیازهای تغذیه ای ورزشی می پردازیم

نیازهای پروتئینی ورزشکاران

بطور طبیعی هنگامی که دریافت اسید های امینه کافی باشد سنتز و تجزیه مواد نیتروژنی در بدن در حالت تعادل است. تعادل نیتروژن یا ازت هنگامی بکار می رود که نیتروژن دریافتی و دفعی مساوی بوده و مقدار پروتئین بدن ثابت باقی بماند هنگامی که دریافت ناکافی باشد میزان تجزیه پروتئین از بافت بر سنتز آن غلبه می کند در نتیجه وضعیت از دست دهی مازاد پروتئین بدن و دفع نیتروژنی بر دریافت رژیمی برتری می یابد به این وضعیت تعادل منفی نیتروژن (ازت ) می گویند.

در وضعیت تعادل مثبت برای مثال رشد و تولید ماهیچه دریافت پروتئین از رژیم بر دفع آن برتری می یابد و محتوی پروتئین بدن افزایش می یابد.

دستیابی بر تعادل مثبت ازت به منظور افزایش توده عضلانی و قدرت یک هدف یا تمرین مقاومت محسوب می شود. در ورزشکاران رشته های قدرتی ، میزان پروتئین توصیه شده حدود 6/1 – 3/1 ( در برخی منابع 8/1- 4/1 آمده است ) گرم پروتئین به ازای هرکیلوگرم وزن بدن در روز می باشد که مقدار بیشتر در ارتباط با فعال توده کردن عضلات می باشد.

ورزشکاران رشته های استقامتی به میزان 2/1- 1 ( در برخی منابع ( 4/1- 2/1) آمده است ) گرم به ازای هرکیلو گرم وزن بدن در روز به پروتئین نیاز دارند ( دوندگان، اسکی بازان ، دوچرخه سواران ، قایقرانان ) لازم به یادآوری است که شدت تمرینات وطول مدت تمرینات از جمله عواملی است که بر مصرف پروتئین در تمرینات اثر می گذارد، در اثر افزایش شدت تمرینات مصرف اسید های امینه بعنوان منبع سوخت افزایش می یابد طول مدت تمرینات هم همینطور. نشان داده شده است که غلظت اوره خون پس از 60 تا 70 دقیقه تمرینات شدید و طولانی افزایش می یابد این موضوع نشاندهنده افزایش اکسیداسیون اسیدامینه در پاسخگویی به کمبود در دسترس بودن کربوهیدرات است. لازم به توضیح است که مقادیر مصرفی پروتئین ذکر شده برای ورزشکاران مهم است و مقادیر اضافه تر از آن نباید مصرف شود زیرا مصرف رژیمهای حاوی پروتئین زیاد باعث افزایش کار کلیه شده و عامل از دست دهی آب اضافی از کلیه بصورت ادرار به منظور دفع اوره می شود.

همچنین نسبت پروتئین های حیوانی به گیاهی باید 60 به 40 باشد.

نیازهای کربوهیدراتی ورزشکاران

یکی از مشکلات عمده ای که ورزشکاران در تمرینات سنگین با آن مواجه هستند خستگی و احتمالاً نداشتن نیروی بازیافته از یک جلسه تمرین تا جلسه بعدی است. وقتی ورزشکار روزانه کربوهیدرات کافی دریافت نمی کند ذخایر گلیکوژن کبد و ماهیچه به تدریج تخلیه می شود. این تخلیه دراز مدت و تدریجی گلیکوژن ممکن است استقامت ورزشی را کاهش دهد. به نظر می رسد که انواع گوناگون کربوهیدرات ها اثرات مختلفی بر سنتز گلیکوژن عضله می گذارد مصرف گلوکز و ساکاروز پس از تمرینات یا فعالیت طولانی اثر مشابه بر بازیافت گلیکوژن دارند در حالیکه فروکتوز ذخیره کمتری بر جای می گذارد.

در مطالعه ای ذخایر گلیکوژن عضله پس از مصرف غذا های حاوی کربوهیدرات  ساده و مرکب در مدت 48 ساعت دوره بازیافت پس از یک دوی خسته کننده مورد مقایسه قرار گرفت. در 24 ساعت اولیه مصرف کربوهیدرات ساده و مرکب ذخایر مشابهی را ایجاد کردند در حالیکه در 24 ساعت دوم کربوهیدرات مرکب گلیکوژن بیشتری را ذخیره نمود. در بررسی های دیگر  توصیه می شود که با استفاده از می توان طراحی مناسبی از غذا های حاوی کربوهیدرات انجام داد.

کربوهیداراتهای دارای نمایه گلیسمی متوسط تا زیاد باید در رژیم بازیافتی گنجانده شوند کربوهیدراتهای حاوی نمایه قندی  کم بیش از یک سوم غذاهای بازیافتی را بخود اختصاص ندهند. همچنین در یک پژوهش نشان داده شده که رژیم حاوی نمایه قندی زیاد در ظرف 24 ساعت پس از تمرینات قدرتی ذخایر گلیکوژن بیشتری در مقایسه با رژیم حاوی نمایه قندی کم برجای گذاشت.

 توصیه می شود که در مرحله بازیافت از مصرف غذاهای حاوی کمتر از 70% کربوهیدرات اجتناب شود. زیرا مقادیر زیاد چربی و پروتئین اشتها را مخصوصاً در 6 ساعت اول کاهش می دهد. دریافت فیبر هم باید محدود باشد چون فیبر زیاد قدرت و توان ورزشکار را برای مصرف کربوهیدرات کافی بدلیل افزایش حجم محدود می کند بنابراین بهتر است که از منابع ضعیف فیبر  استفاده شود تا بازیافت سریع گلیکوژن پس از فعالیتهای قدرتی انجام گیرد. همچنین مصرف انواع کربوهیدرات مایع با غذاهای کربوهیدراتی حاوی مایع فراوان بویژه برای ورزشکاران خسته مفید است.

برای افزایش ذخایر گلیکوژن کبد برای جلسات تمرینات قدرتی طولانی توصیه می شود که فاصله بین غذای آخر و جلسه مورد نظر بیش از 2 تا 6 ساعت نباشد.

 چربی رژیم

مصرف غذاهای چرب در رژیم غذایی ورزشکاران باید محدود شود زیرا تخلیه معده با مصرف غذاهای چرب به تأخیر می افتد و باعث احساس پری می شود و احساس سیری ناشی از مصرف چربی مانع از دریافت کافی غذاهای کربوهیدراتی می شود.

اسید های چرب غیر اشباع خیلی سریع از ذخائر سلولهای چربی آزاد می شوند در نتیجه به هنگام کار عضلانی ، سریعتر مصرف می شوند. بنابراین اهمیت دارد که در نسبت چربیهای مصرفی مقدار مطلوبی از این اسید های چرب منظور شود.

آب

همانطور که می دانید آب برای سلامت بسیارمهم است و بویژه در فعالیت فیزیکی و بخصوص در هوای گرم .بدون آب رسانی کافی به بدن توانایی انجام فعالیت ورزشکاران کاهش می یابد و اگر مایعات جایگزین نشوند بتدریج سلولهای بدن آب از دست خواهند داد که این منجر به از دست دادن آب بدن و افزایش دمای بدن خواهد شد. مهمترین عمل آب ثابت نگه داشتن حرارت بدن است که این عمل توسط تعریق صورت می گیرد.

باید در ازای نیم کیلوگرم وزن بدن که در طی ورزش از دست می رود 2 لیوان آب نوشیده شود 5/2 لیوان مایعات 2 ساعت قبل از تمرین یا مسابقه نوشیده شود. 5/1 لیوان مایعات 15 دقیقه قبل از مسابقه نوشیده شود.

حداقل 1 لیوان مایعات هر 15 تا 20 دقیقه در طی آموزش و مسابقه نوشیده شود.

توصیه های برای غذاهای قبل از مسابقه

دریافت کربوهیدرات در زمان 1 تا 6 ساعت قبل از مسابقه مورد تأئید است یک غذای پرکربوهیدرات که براحتی هضم می شود و عوارضی ایجاد نکند توصیه کلی این است که 1 تا 4 گرم کربوهیدرات به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن 1 تا 4 ساعت قبل از ورزش مصرف شود.

استفاده از کربوهیدراتهای دارای نمایه قندی کم ( رها سازی آهسته)‌ در غذای قبل از مسابقه مورد نظر است زیرا در این صورت در طی فعالیت طولانی زمان خستگی به تأخیر می افتد. دریافت چربی قبل از مسابقه باید بسیار محدود باشد زیرا چربی فرآیند هضم را به تأخیر می اندازد و نسبت به ذخایر گلیکوژن کبد نقشی ندارد. برای حفظ هیدراسیون به بهترین شکل باید از دریافت پروتئین اضافی پرهیز شود زیرا پروتئین دفع آب را افزایش می دهد.در مورد هیدراسیون یا تأمین آب دسترسی به مایع کافی در مرحله قبل از مسابقه خصوصاً برای ورزشهای استقامتی مهم است در ورزشهای استقامتی باید از مرحله قبل از مسابقه با افزایش مصرف مایع از 24 ساعت قبل  شروع شود وسپس تا 500 میلی لیتر در 10الی 15 دقیقه قبل از مسابقه ادامه یابد.

غذای قبل از مسابقه باید شامل غذاهایی باشد که ورزشکار با آنها آشنا بوده و از مصرف آنها لذت برد و بخوبی تحمل گردد.

کلاً غذای قبل از مسابقه باید 3 تا 4 ساعت قبل از مسابقه مصرف شود.

نمونه هایی از غذای قبل از مسابقه

        1)          غلات آماده + شیر کم چربی + میوه تازه یا کمپوت

        2)          کیک + مربا یا عسل

        3)          سیب زمینی پخته

        4)          سالاد میوه + ماست کم چربی

در پایان مسابقه و در اولین فرصت ( حدود نیم ساعت بعد از اتمام تمرین یا مسابقه ) مصرف 40 تا 60 گرم مواد قندی در ساعت بمدت پنج ساعت برای جایگزینی قند در عضلات ( بشکل گلیکوژن ) توصیه شده است .

پرسازی کربوهیدرات

هدف روش پرسازی یا بار گیری کربوهیدرات به حداکثر رساندن ذخیره گلیکوژن عضله در آماده سازی برای ورزشهای استقامتی می باشد که در آنها سطح گلیکوژن در حد کافی برای حفظ شدت تمرینات و فعالیت برای طول مدت آن ورزش نمی باشد.

فعالیت خستگی آور برای خالی کردن ذخایر گلیکوژن 7 روز قبل از مسابقه شروع و در ظرف 3 روز اول با الگوی کم کربوهیدرات، پرپروتئین و پرچربی بمنظور تأمین انرژی دنبال می شود در 3 تا 4 روز مانده به مسابقه یک رژیم پرکربوهیدرات ( 70% انرژی کل) استفاده می شود تا نهایت پرسازی یا بارگیری گلیکوژن بداخل عضلات تخلیه شده انجام شود. در طی این 3 تا 4 روز آخر از شدت فعالیت و حجم آن کاسته می شود تا مصرف گلیکوژن عضله تقلیل یابد و نهایت ذخیره سازی حاصل شود.

این رژیم زیانهایی دارد که در مرحله اول که کربوهیدرات عوارضی چون خستگی، ناراحتی عصبی، از دست دهی وزن، از دست دهی آب و در مرحله پرکربوهیدرات وزن گیری، افزایش تری گلیسرید، کاهش دریافت نیاسین برای کاهش دادن عوارض این رژیم بصورت تغییر یافته اصلاح شد.

در این پرسازی اصلاح یافته ، محدودیت کربوهیدراتی حذف شد. شروع از 6 روز قبل از مسابقه بوده که بسادگی فعالیت کمتر می شد و دریافت کربوهیدرات افزایش می یافت یعنی رژیم پرکربوهیدرات همراه با کاهش فعالیت.

کافئین و ورزش

کافئین محرکی است که ضربان قلب را در حالت استراحت افزایش می دهد تولید اسید معده را افزایش می دهد تعداد دفعات ادرار کردن را افزایش می دهد و می تواند عروق خون را گشاد یا تنگ کند اگر کمی1 ساعت پس از صرف غذا مصرف شود جذب آهن را کاهش می دهد این ماده می تواند سبب از دست رفتن آب بدن شود( از طریق افزایش ادرار) از طرفی می تواند کاری کند که فرد کمتر احساس خستگی کند و در نتیجه رقابت ورزشی آسانتر بنظر می رسد ولی از طرفی به علت اثر آدرنالین سبب     می شود که فرد ورزشکار احساس نگرانی و عصبی بودن کند.

هیچ مدرکی وجود ندارد که بگوید مقادیر متعادل و متوسط مصرف آن مضر است.

دوزهای کم آن می توانند توانایی کارهای ورزشی را افزایش دهد اما دوزهای بالامعمولاً برای انجام حرکات ورزشی مضر هستند.

کافئین باعث آزاد شدن اسید های چرب از بافت چربی می شود در نتیجه چربی بیشتر و گلیکوژن کمتری بعنوان سوخت مورد استفاده بدن قرار می گیرد از آنجا که ذخیره سازی گلیکوژن خستگی عضلانی را کاهش می دهد مصرف کافئین قبل از ورزش باعث افزایش توان ورزشکار می شود.

منبع:با اقتباس از ابن سینا

مقالات مرتبط :

          تغذیه ی بانوان ورزشکار

           رژیم غذایی و تغذیه در ورزش

مطالب بیشتر در ضمینه تغذیه ورژیم غذایی در ورزش :

http://sportsmedicine.blogsky.com

نظرات شما عزیزان ()        link        ٩ دی ۱۳۸٦ - دکتر مصطفی عظیمی

زمینه ی کاربرد و فعالیت پزشکی ورزشی

مبانی پزشکی ورزشی(۲)

* عملکرد:

پزشکی ورزشی را می توان به طرق مختلف تعریف کرد. در بعضی از متون، طب ورزشی یک رشتۀ علمی – حرفه ای است که در کنار سایر رشته های علمی همچون فیزیولوژی ورزش، بیو مکانیک ورزشی و روانشناسی ورزشی در خدمت ورزش می باشد. گاهی از آن به عنوان یکی از شاخه های علم ورزش که به بررسی ورزشکاران و خدمت رسانی به آنها می پردازد، یاد می شود. همچنین از آن به عنوان یک اصطلاح کلی که دربردارندۀ علوم بالینی، علوم پایه و علوم کاربردی مرتبط با ورزش و فعالیت بدنی است، یاد می شود. در این تعریف، فیریولوژی ورزش، بیو مکانیک ورزش و جوانب بالینی تحت عنوان کلی " طب ورزشی " با یکدیگرتعامل دارند. با این همه، در کتاب پروفسور پزشکی ورزشی مجزا از سایر رشته ها و عمدتأ با رویکرد های پیشگیری، مراقبت های بهداشتی اولیه، طب قلب و طب فیزیکی و توانبخشی و متمرکز بر موضوع مراقبت های پزشکی و بهداشتی افرادی که به ورزش و فعالیتهای بدنی می پردازند، مد نظر می باشد.

* دانش اصلی:

دانش اصلی در طب ورزشی شامل مقالات حاصل از تحقیقات اولیۀ منتشر شده در نشریات مرجع، درسنامه ها و کتابهای مرجع یا گزارش بررسی های موردی است.

* روش شناسی:

پژوهش در طب ورزشی می تواند به شکل پژو هش های علوم پایه برای تعیین ساز و کارهای پاسخ سلول ها، بافتها و دستگاه های بدن نسبت به بدنسازی، آسیب ها و درمانهای توانبخشی انجام شود. تلاش گسترده ای هم برای اجرای مطالعات همه گیری شناختی و تعیین عوامل خطرزای آسیب های ورزشی صورت گرفته است.

غالبأ در ورزش از کارآزمایی های بالینی استفاده نمی شود چرا که مقایسۀ روش های درمانی با هم یا با گروه هایی که این درمانها را دریافت نمی کنند یا اینکه دارو نما دریافت می کنند، دشوار است. مطالعات موردی غالبأ مفید هستند و در مقالات پزشکی و نیز جلسات پزشکی برگزار شده ، در کنفرانس ها و کنگره ها ارایه و مورد بحث واقع می شوند.

* رابطۀ کاری:

طب ورزشی در مطب های پزشکی، در اتاق های "تمرینات ورزشی" ، اماکن ورزشی و نیز در میادین ورزشی در حین برگزاری مسابقات رسمی بکار گرفته می شود. با افزودن انبوه نتایج تحقیقات فوق الذکر، روش های بالینی، درمانی و توانبخشی جدیدی پدید می آید. هنگامی که این روش ها مورد تأیید قرار گرفتند، در برنامۀ آموزش پزشکان و سابر رشته های گروه پزشکی قرار خواهند گرفت. به کار گیری دانش جدید برای ورزشکاران نخبه ، ورزشکاران تفریحی و تمام افرادی که به منظور ارتقای سلامت خود به ورزش روی می آورند، مفید خواهد بود

منبع:Yahoo! 360°

             پزشکی ورزش ( طب ورزشی ) چیست

             تاریخچه پزشکی ورزشی 

             پزشکی ورزشی بانوان  

             پزشکی ورزشی جانبازان نخاعی

نظرات شما عزیزان ()        link        ٩ دی ۱۳۸٦ - دکتر مصطفی عظیمی

تاریخچه پزشکی ورزش

مبانی پزشکی ورزشی(۱)

پروفسور هووارد جی. ناتگن :

شواهد نشان دهندۀ علاقه به جوانب تندرستی افزا وبهداشتی ورزش در میان دسته ای از پزشکان در تمدن یونان باستان است. بااین همه، علاقۀ جدی و کنترل شده در زمینۀ پیشگیری و مراقبت از آسیبها و رابطۀ بین ورزش و بیماریها تا اوایل قرن بیستم مشاهده نشد.

دو سازمان ملی برجسته که در زمینۀ پزشکی ورزشی فعالیت می کنند، در کشورهای آلمان و ایتالیا به ترتیب در 1912 و 1929 تأسیس شدند. تنها چند سازمان مشابه در این دوره وجود داشتند. تلاش ها برای تأسیس یک سازمان بین المللی پزشکانی که به ورزشکاران ارایۀ خدمت می کردند تا سال 28-1927 به نتیجه ای نرسید.

اولین تعریف نوین از پزشکی ورزشی در سال 1958 توسط مجتمع طب ورزشی و بیماریهای قلبی در شهر کلن آلمان به این شرح ارایه شد:

"پزشکی ورزشی شامل شاخه های نظری و علمی طب است که اثرات تمرین و ورزش (و نیز اثرات فقدان ورزش) را بر تندرستی و بیماری افراد ، وایجاد اثرات مثبت پیشگیری، درمان، توانبخشی و ورزشکاران بررسی می کند."

جوانب اصلی پزشکی ورزشی در سال 1988 توسط مدیر این مجتمع یعنی آقای پروفسور هولمن به این شرح اعلام شد:

1-* درمان طبی آسیبها و بیماری ها

2- *‌ معاینۀ پزشکی افراد پیش ازشروع ورزش برای کشف آسیب هایی که ممکن است بر اثر ورزش وخیم تر شوند.

3- * بررسی پزشکی برای ارزیابی ظرفیت ورزشی قلب، جریان خون، تنفس، سوخت و ساز و عضلات مخطط

4- * تشخیص عملکرد بر حسب نوع ورزش

5-*  توصیه های پزشکی دربارۀ شیوۀ زندگی و تغذیه

6- *‌ کمک های پزشکی برای توسعۀ روش های تمرینی

7- * کنترل علمی تمرینات

پزشکی ورزشی معاصر مشتمل بر رشته های تخصصی مختلف از جمله طب داخلی، بیماریهای قلبی، ارتوپدی، طب فیزیکی و توانبخشی، بیماریهای پوست، طب اطفال، طب خانواده، طب پیشگیری و رادیولوژی می باشد.

منبع:Yahoo! 360°

مقالات مرتبط :

             پزشکی ورزش ( طب ورزشی ) چیست

             زمینه ی کاربرد و فعالیت پزشکی ورزشی 

             پزشکی ورزشی بانوان  

             پزشکی ورزشی جانبازان نخاعی

نظرات شما عزیزان ()        link        ٩ دی ۱۳۸٦ - دکتر مصطفی عظیمی